Vinnie Colaiuta’nın 1978-80 arasında Frank Zappa topluluğunda çalması, davulculuk açısından bir eşik sayılır. Zappa’nın karma ölçülü, sık ölçü değiştiren ve yazılı olarak son derece talepkâr partisyonları, okuma becerisiyle doğaçlama serbestliğinin aynı icracıda birleşmesini gerektiriyordu.
Colaiuta’nın ayırt edici yanı, karmaşık malzemeyi çalarken zaman duygusunu kaybetmemesidir. Ölçü 7/8’e dönse, tempo yarıya inse ya da bir cümle ölçü çizgisini aşsa da nabız hep duyulur. Bu, metrik modülasyonun ve ölçü aşan gruplamaların sahnede kullanılabilir hâle gelmesini sağlamıştır. "The Black Page" gibi parçalar, yazılı davul müziğinin okunabilirlik sınırını zorlar; aynı partisyonun sahnede doğal duyulması, okuma ile his arasındaki mesafenin kapanmasını gerektirir.
Sonraki yıllarda Sting’den Jeff Beck’e uzanan kayıtlarda aynı icracının çok daha sade çaldığı duyulur. Kapasite ile tercih arasındaki bu ayrım, ileri seviye çalışmanın asıl dersidir: neyi çalabildiğin değil, ne zaman çalmadığın belirleyicidir. Sting’in "Ten Summoner’s Tales" ve Jeff Beck’in "Who Else!" kayıtlarında duyulan davul, aynı kapasitenin şarkıya hizmet ettiğinde nasıl duyulduğunu gösteren iki net örnektir.
Derslerimizde karma ölçü çalışması sayarak başlar; kursiyer 5/8 ve 7/8 kalıplarını önce sesli sayarak, ardından yalnız ayakla nabzı koruyarak çalar ve zaman kaybı olmadan başa dönebildiğinde bir sonraki aşamaya geçer.