Roy Haynes’in kariyeri, caz davulculuğunun neredeyse bütün evrelerine dokunur. Charlie Parker’la bebop, Sarah Vaughan’la şarkı eşliği, John Coltrane ve Chick Corea’yla modal ve serbest yaklaşımlar aynı icracının kayıtlarında yan yana durur. Bu süreklilik, üslubu dondurmak yerine sürekli güncellemekle mümkün olmuştur.
Haynes’in çalışındaki ayırt edici nitelik, beklentiyi bozan yerleştirmedir. Zaman kesintisiz akarken aksanlar sık sık ölçünün zayıf noktalarına kayar; dinleyici nerede olduğunu bilir ama her ölçüde aynı şeyi duymaz. Bu tutum, "snap crackle" lakabının da kaynağıdır. Aynı tutum, sol elin trampette kısa ve beklenmedik aralıklarla araya girmesiyle desteklenir; zaman ride zilinde kesintisiz akarken dokunun yüzeyi sürekli değişir.
Setini küçük tutması da bilinçli bir tercihtir. Az sayıda davul ve zille çalışmak, renk arayışını ekipmandan tekniğe kaydırır; aynı trampetten kaç farklı ses çıkarılabileceği sorusu, yeni bir tom eklemekten daha verimli bir sorudur. Chick Corea ile yaptığı "Now He Sings, Now He Sobs" kaydı bunun en açık örneklerindendir: üç müzisyen arasında sürekli yer değiştiren bir konuşma, geniş bir ekipman gerektirmeden kurulur.
Derslerimizde kursiyer ekipman büyütmeye yönelmeden önce mevcut setten kaç ayrı tını üretebildiğini ölçer; kenar vuruşu, merkez vuruşu, cross-stick ve rim shot aynı davulda dört ayrı renk demektir.