1950’lerin ortasında Miles Davis’in beşlisinde çalan Philly Joe Jones, bebop diliyle blues duygusunu aynı anda taşıyabilen ender icracılardandı. Ride kalıbının netliği ve sol elin ölçülü kullanımı, topluluğa hem hız hem dinginlik kazandırır. Davis’in bu dönem kayıtlarındaki denge duygusunun büyük bölümü davulun tutumuyla ilgilidir.
En tanınan işareti, ikinci ve dördüncü vuruşlarda trampette çalınan kısa ve sert aksandır; müzisyenler arasında "Philly lick" olarak anılır. Bu basit figür, eşliğe yön verir: solist nereye giderse gitsin, dinleyicinin zaman içindeki konumu kaybolmaz. Figürün gücü tekrarındadır: bir bölümde iki kez duyulduğunda dinleyicinin kulağı yerleşir, üçüncüsü beklenir ve beklenti karşılanmadığında gerilim doğar. Jones bu beklentiyi bilinçli olarak yönetir.
Jones aynı zamanda çalışma disiplininin örneğidir. Rudiment temelli el çalışmasını sahnede kullanılabilir cümlelere çevirmiş; alıştırma defterinde kalan figürleri, doğaçlamanın içinde doğal duyulan malzemeye dönüştürmüştür.
Teknik ile müzik arasındaki köprü, onun icrasında açıkça görülür. "Four & More" ve "Milestones" kayıtlarında aynı icracının hem çok hızlı tempolarda hem balad eşliğinde aynı netliği koruduğu duyulur; bu tutarlılık, günlük rudiment çalışmasının sahnedeki karşılığıdır.
Derslerimizde rudiment çalışmasının karşılığı her zaman set üzerinde aranır; öğrenilen bir kalıp, aynı ders içinde bir eşlik ya da geçiş olarak kullanılmadan tamamlanmış sayılmaz.