New Orleans’ta bando geleneğinden doğan second line ritmi, yürüyüş davullarının bas ve trampet arasındaki konuşmasına dayanır. Kalıp, eşit bölünmüş bir sekizlik dizisi değildir; vuruşlar arasındaki mesafe hafifçe esner ve bu esneme, ritme yürüyen bir insanın ağırlık aktarımını andıran bir salınım kazandırır.
Joseph "Zigaboo" Modeliste’in The Meters kayıtlarındaki çalışı, bu geleneğin set üzerindeki en bilinen uyarlamasıdır. Bas davul kalıbı ölçü içinde sürekli yer değiştirir; trampet aksanları beklenen ikinci ve dördüncü vuruşun dışına kayar. Sonuç, sabit gibi duran ama hiçbir ölçüde birebir tekrar etmeyen bir dokudur.
Modeliste’in çalışında bas davul çoğu zaman ölçünün ikinci yarısına kayar; trampet ise beklenen yerde değil, onun hemen öncesinde ya da sonrasında duyulur. Bu kayma, kalıbı öne doğru çeken kuvveti üretir.
Bu yaklaşımın kavranması güçtür çünkü nota yazısı esnemeyi göstermez. Yazıda düz görünen bir kalıp, icrada üçleme ile ikileme arasında bir yerde durur. Öğrenme yolu dinlemedir; kalıbı çözmeden önce yürüyüşünü duymak gerekir. Aynı esneklik bando geleneğindeki bas davul ve zil ikilisinde de vardır; set üzerinde bu ikili, bas davul ile hi-hat arasındaki ilişkiye dönüşür ve kalıbın omurgasını kurar.
Derslerimizde bu tarz, önce kayıt üzerine yalnız ayakla eşlik ederek çalışılır; kursiyer salınımı bedeniyle yakaladığında ellerin kalıbı eklemesi kolaylaşır.