Max Roach, bebop davulculuğunu Kenny Clarke’ın açtığı yoldan alıp kompozisyon düzlemine taşıdı. Sololarında rastgele bir yoğunluk biriktirmek yerine, parçanın temasını davul üzerinde yeniden kurar; motifi geliştirir, ters çevirir, uzatır ve dinleyicinin takip edebileceği bir yapı bırakırdı. Bu yaklaşım, davul solosunu bir gösteriden çıkarıp müzikal bir bölüm hâline getirdi.
1960 tarihli "We Insist! Freedom Now Suite", Roach’un davulu bir anlatı aracı olarak kullandığı en açık örnektir. Aynı dönemde yazdığı ölçüsüz ve karma ölçülü parçalar, caz davulculuğunun 4/4 dışında da yürüyebileceğini gösterdi; 5/4 ve 3/4 ölçüler, kendisinden sonra sıradanlaştı.
Roach’un teknik mirası, setin her parçasının farklı bir perde ve sönüm taşıdığı fikridir. Tom’lar bir aralık oluşturacak biçimde akort edildiğinde, aynı ritmik cümle farklı davullarda çalındığında melodik bir hareket duyulur. Davulun perdesizliği, tınılar arası ilişki kurulduğunda ortadan kalkar.
Derslerimizde solo çalışması, kursiyerin kendi seçtiği dört ölçülük bir motifle başlar; aynı motif önce trampette, sonra tom’lar arasında dolaştırılarak aynı fikrin nasıl renk değiştirdiği duyulur.