1940’ların başında Minton’s Playhouse çevresinde gelişen bebop, önceki dönemin tempolarını belirgin biçimde aştı. Kenny Clarke, bu hıza uyum sağlamak için zamanı ride ziline taşıdı ve bas davulu sürekli vuruştan çıkarıp beklenmedik anlarda kullanılan bir vurgu aracına dönüştürdü. Dönemin müzisyenleri bu ani bas davul vuruşlarına "bomb" adını vermişti.
Değişimin nedeni estetik olduğu kadar pratiktir. Yüksek tempolarda dört vuruşluk bas davul, akort edilmiş davulun rezonansı nedeniyle armoniyi bulandırır; ride zilinin ise sönümü uzun ama tınısı incedir, solistin cümlelerini örtmez. Zaman, böylece hem daha hızlı hem daha okunaklı hâle gelir.
Clarke’ın ikinci katkısı, sol elin işlevini yeniden tanımlamasıdır. Trampette çalınan kısa karşı cümleler, solistle konuşan bir ikinci ses üretir. Eşlik artık zemin tutmaktan ibaret değildir; davulcu, cümlenin nereye gideceğine dair fikir bildiren bir müzisyendir. Clarke daha sonra Paris’e yerleşerek Avrupa’daki caz kuşağının yetişmesinde de rol oynamış, Francy Boland ile kurduğu büyük orkestrada aynı anlayışı geniş topluluk ölçeğinde sürdürmüştür.
Derslerimizde ride kalıbı, bas davuldan bağımsız çalışılır: önce zil tek başına tempoyla oturtulur, ardından bas davul yalnız belirli noktalarda araya girer; bu sıra, kursiyerin zamanı hangi uzuvda taşıdığını netleştirir.