Jack DeJohnette, Miles Davis’in elektrikli döneminden Keith Jarrett Trio’ya uzanan kayıtlarında, davulu zaman tutan bir çalgıdan çok armonik dokuya katkı veren bir renk olarak kullanır. Piyano eğitiminden gelen bu bakış, hangi zilin hangi akorun üstünde açık bırakılacağına dair kararlarda kendini gösterir.
DeJohnette’in zaman anlayışı esnektir. Nabız süreklidir ama ölçü çizgileri belirgin değildir; eşlik, parçanın gerilimine göre genişler ve daralır. Bu yaklaşım, serbest doğaçlamada dağılmadan çalabilmeyi mümkün kılar: zaman kaybolmaz, yalnız ölçülmesi zorlaşır. Keith Jarrett Trio kayıtlarında aynı standart parçanın farklı gecelerde tamamen farklı bir gerilim eğrisiyle çalınması, bu esnekliğin doğrudan sonucudur.
Set kullanımında da alışılmışın dışına çıkar. Zillerin sönümü, davulların açık bırakılan rezonansı ve gong benzeri renkler, parçanın havasını belirleyen unsurlardır. Bir bölümün karakteri, çalınan notadan çok bırakılan tınıyla kurulur. Miles Davis’in "Bitches Brew" dönemi kayıtlarında ise aynı icracı, elektrikli dokunun içinde sürekli bir hareket üretir; burada davul ne zaman tutar ne süsler, dokunun kendisi olur.
Derslerimizde ileri seviye kursiyerler için tını çalışması ayrı yürütülür; aynı kalıbın açık ve kapalı hi-hat, kenar ve merkez vuruşuyla nasıl değiştiği kayıt alınarak karşılaştırılır.