Brian Blade, Wayne Shorter Quartet’teki çalışıyla çağdaş cazın, Joni Mitchell ve Bob Dylan kayıtlarındaki çalışıyla da şarkı eşliğinin örneklerini verir. Aynı icracının iki bağlamda bu kadar farklı duyulması, uyarlanabilirliğin teknikten önce geldiğini gösterir.
Blade’in eşlik anlayışında gürlük, tempo kadar belirleyicidir. Bir bölüm boyunca neredeyse duyulmayacak kadar hafif çalıp, tek bir cümlede tüm sete açılabilir. Bu genlik farkı, parçaya yazılı olmayan bir dramatik yapı kazandırır; dinleyici yükselişi beklemeden yaşar. Wayne Shorter Quartet kayıtlarında bu genlik farkı bir parça boyunca birkaç kez yaşanır; topluluk yazılı bir düzenlemeye değil, o anda kurulan ortak karara uyar.
Şarkı eşliğinde davulun işi, sözün önüne geçmeden zemin kurmaktır. Blade bunu fırça kullanımı, açık bırakılan boşluklar ve tom yerine zil renkleriyle çözer. Doldurmaların çoğu, ezginin nefes aldığı noktalara yerleşir. Kendi topluluğu Fellowship Band’de ise aynı anlayış beste düzleminde görünür: davul partileri parçanın biçimini belirler, eşlik sonradan eklenmiş bir katman gibi durmaz.
Derslerimizde şarkı eşliği ayrı bir başlık olarak çalışılır; kursiyer aynı parçayı önce tam gürlükte, sonra yarı gürlükte çalar ve iki kaydı karşılaştırarak hangisinin şarkıyı taşıdığını kendi kulağıyla belirler.