Art Blakey’nin Jazz Messengers’la yaptığı kayıtlar, hard bop’un ritmik imzasını taşır. Blakey zamanı yalnız tutmaz; solistin cümlesinin altını doldurarak, gerektiğinde yükselterek grubu iter. Bu itiş duygusunun kaynağı, ride kalıbının hafifçe önde çalınması ve trampetin beklenmedik noktalarda araya girmesidir.
En tanınan işaretlerinden biri press roll’dur: trampette baskıyla üretilen, kısa ve yoğun bir gürültü bulutu. Blakey bunu bir geçiş süsü olarak değil, bölüm sınırlarını ilan eden bir noktalama işareti gibi kullanır. Dinleyici, nakaratın başladığını çoğu zaman bu rulodan anlar.
Blakey’nin bir diğer katkısı doğrudan müzikal değildir. Jazz Messengers, kırk yıl boyunca genç müzisyenlerin geçtiği bir okul işlevi gördü; Wayne Shorter’dan Freddie Hubbard’a, Keith Jarrett’tan Wynton Marsalis’e uzanan bir kuşak bu toplulukta yetişti. Davulcunun grup kurucusu ve eğitmen olabileceği fikri büyük ölçüde onunla yerleşti.
Derslerimizde eşlik çalışması, kursiyerin bir kayda tek başına zaman tutarak değil, solistin cümlesini dinleyerek eşlik etmesiyle sürdürülür; ne zaman doldurulacağı, ne zaman geri çekilineceği ancak bu şekilde öğrenilir.