Bagetin sapı boyunca tek bir nokta vardır; el oradan tuttuğunda çubuk kendi kendine seker. Bu noktayı bulmanın en kolay yolu, bageti iki parmak arasında gevşekçe tutup deriye bırakmaktır. Sekme en çok hangi noktada sürüyorsa, denge noktası orasıdır. Çoğu bagette bu yer, arka uçtan yaklaşık üçte bir mesafededir. Çubuğun ağırlığına ve kalınlığına göre birkaç santim kayar.
El bu noktanın gerisinden tuttuğunda vuruş ağırlaşır, kontrol azalır. İleriden tuttuğunda ses inceleşir ve çubuk sekmez. Sekmenin kaybolması ciddi bir işarettir. Sekmeyen bir bagetle çalışan el, her vuruşu ayrı bir kas işiyle üretmek zorunda kalır.
Bu da aynı sonuca çıkar: hız erken tıkanır, kol çabuk yorulur ve ses sertleşir. Denge noktası bulunduktan sonra parmakların görevi sıkmak değil, çubuğun geri dönüşünü karşılamaktır. Çalışmanın başında bageti deriye bırakıp yalnızca sekmeyi saymak iyi bir alışkanlıktır; bir vuruştan kaç sekme çıktığı, tutuşun ne kadar serbest olduğunu gösterir.
Denge noktası bulunduktan sonra parmakların o noktadaki konumu bantla ya da kalemle işaretlenebilir; ilk haftalarda el kendiliğinden kayar. İşaret birkaç hafta içinde gereksiz hâle gelir, çünkü tutuş artık bedensel bir bilgi olarak yerleşmiştir.
Derslerimizde her yeni bagette bu nokta yeniden aranır.